جای بخیه زایمان سزارین

بخیه سزارین

برای انجام زایمان سزارین پزشک جراح برشی بر روی شکم و رحم مادر ایجاد کرده و از طریق آن اقدام به خروج نوزاد از رحم می کند.

با خروج نوزاد و جفت، پزشک برش های ایجاد شده را با استفاده از نخ های قابل جذب و غیر قابل جذب بخیه، می بندد.

نخ های بخیه با توجه به مهارت و تجربه جراح بعد از خروج نوزاد مورد استفاده قرار می گیرند.

پزشک جراح از داخل شکم شروع به بستن قسمت های باز شده کرده و به ترتیب به سمت پوست شکم پیش می آید.

نخ های بخیه به کار رفته در داخل شکم جذبی هستند و برای پوست روی شکم از بخیه های غیر قابل جذب استفاده می کنند و با گذشت زمان و بهبودی باید نسبت به کشیدن آنها اقدام نمود.

مراقبت از بخیه ها بعد از انجام زایمان و در دوران نقاهت بسیار مهم است و با رعایت نکات مراقبتی می توان به بهترین نحو این مراقبت را انجام داد.

رنگ ناحیه برش خورده در هنگام سزارین قرمز و ملتهب است که با گذشت زمان و طی سه هفته کاهش یافته و جای زخم ایجاد شده صاف تر می شود.

زخم سزارین کم کم رنگی سفید و شبیه رنگ پوست پیدا می کند و با گذشت ۴ هفته باید محل آن توسط پزشک بررسی گردد.

چه زمانی بخیه های سزارین دچار عفونت شده اند؟

بعد از انجام عمل سزارین مادر باید توصیه های پزشکی را به خوبی گوش داده و نکات مراقبتی را رعایت کند تا از بروز عفونت در ناحیه جراحی پیشگیری نماید.

گاهی اوقات مادر این توصیه ها را جدی نگرفته و با عفونت در قسمت بخیه ها مواجه می‌شود. علائم وجود عفونت در قسمت بخیه ها به قرار زیر است:

• خارج شدن ترشحاتی از قسمت بخیه ها و زخم ها به صورتی که رنگ آنها زرد مایل به سفید است و غلیظ می باشد.
• داشتن بوی بد در قسمت زخم و بخیه که از محل پانسمان استنشاق می‌ شود.
• داشتن درد در قسمت بخیه های انجام شده به صورتی که با دیگر فاکتور های عفونت همراه باشد.
• تغییر کردن رنگ بخیه ها که به رنگ زرد مایل به سفید می‌ شود.
• متورم شدن ناحیه‌ زخم و بخیه و وجود خونریزی در آن قسمت

جای زخم سزارین

خانم های زیادی هستند که برای انجام زایمان سزارین در اردبیل با دغدغه جای زخم سزارین مواجه می شوند و نگران هستند که جای زخم ایجاد شده بر روی پوست آنها باقی بماند و جلوه ای نازیبا داشته باشد.

با انجام زایمان و در دوران مراقبت باید با رعایت نکات بهداشتی و استفاده از دارو هایی جهت ترمیم زخم، موجب بهبودی بهتر زخم ایجاد شده گردید.

برش عمل سزارین را به صورت عمودی و افقی انجام می دهند و انجام هر دو نیاز به بخیه کردن دارد و زخم هایی را ایجاد می نماید.

بیشتر سزارین های رخ داده به صورت افقی و در ناحیه خط بیکینی هستند.

زخم ایجاد شده با گذشت مدت زمان ۲ الی ۴ هفتگی بهبود می یابد اما برای اینکه جای بخیه زایمان سزارین ایجاد شده به خوبی محو شود نیاز به مدت زمان بیشتر به مراقبت ‌های بیشتری است.

زخم ایجاد شده همانند اسکار کلوئیدی یا چون هیپرتروفیک بوده و با استفاده از راهکار هایی می توان موجب بهبودی آن شد.

مدت زمان جوش خوردن بخیه سزارین

وقتی از بیمارستان مرخص می‌شوید که معمولاً یک شبانه‌روز طول می‌کشد، روی بخیه‌ها برچسبی زده می‌شود که می‌توانید وقتی به خانه رسیدید، دوش آب گرم بگیرید و بخیه‌هایتان را با سشوار خشک کنید.

اگر برچسب روی بخیه‌ها کنده شد، می‌توانید برچسب دیگری روی بخیه‌ها بچسبانید.

بخیه‌های سزارین در طول عمل جراحی از پوست تا لایه‌های عضلات داخلی شکم، دیواره رحم و سایر اندام‌های داخلی قرار دارند که همه آنها باید در مدت زمان مشخصی بهبود یابند.

معمولاً ۶ هفته طول می‌کشد تا تمام بخیه‌های داخلی و خارجی خوب شوند.

اگر از بخیه‌ها به خوبی مراقبت کنید، پس از ۶ هفته می‌توانید به راحتی فعالیت‌های روزمره خود را با حداقل درد انجام دهید و مطمئن باشید که بخیه‌ها خوب شده‌اند و پاره نمی‌شوند و عفونت نمی‌کنند.

زمان کشیدن بخیه سزارین

معمولاً قسمت پایین شکم با جراحی بریده می‌شود و لایه‌های پایینی آن نیز به همراه لایه‌های بالایی بریده می‌شوند.

بخیه‌های سزارین باید طبق نظر پزشک در زمان مشخصی کشیده شوند.

هنگام ترخیص از بیمارستان، باید تاریخ کشیدن بخیه‌ها را از پزشک خود بپرسید تا بتوانید در زمان مشخص شده به بیمارستان یا مطب مراجعه کرده و بخیه‌ها را بکشید.

معمولاً پزشکان توصیه می‌کنند که بهتر است بخیه‌ها پس از ۷ تا ۱۰ روز از جراحی کشیده شوند.

هرگز زودتر یا دیرتر از تاریخ مشخص شده به بیمارستان یا مطب مراجعه نکنید.

تأخیر در کشیدن بخیه‌های سزارین باعث فرو رفتن بخیه‌ها در گوشت می‌شود و کشیدن بخیه‌ها را دشوار می‌کند و حتی باعث عفونت می‌شود.

در صورت بروز این اتفاق، پوست باید دوباره پاره شود و درد زیادی را تحمل کنید. اگر زود به پزشک مراجعه کنید، بخیه‌ها کشیده نمی‌شوند.

روش های بهبودی جای بخیه زایمان سزارین

برای بهبودی و برطرف کردن جای بخیه زایمان سزارین روش های مختلفی وجود دارد. این روش ها عبارتند از:

انجام لیزر درمانی

با استفاده از لیزر درمانی پوشش خارجی از بین رفته و بافت های جدیدی به جای بافت های زخم به وجود می آید.

لیزر درمانی جزو روش های غیر جراحی جهت برطرف کردن جای بخیه زایمان سزارین است و به وسیله پزشک متخصص پوست انجام می گیرد.

برای انجام لیزر درمانی از بی حسی موضعی یا آرامبخش استفاده می کنند و باید جهت درمان و کسب نتیجه ای رضایت بخش جلسات درمانی تکمیل شود‌.

انجام جراحی و اصلاح اسکار

اصلاح اسکار روش جراحی است که از طریق آن پوست اطراف زخم توسط جراح برداشته شده و جای آن بخیه می گردد.

این کار باید توسط پزشک ماهر و با تجربه انجام شود و جای زخم ناشی از آن بسیار نازک و ظریف بوده و با گذشت مدت زمانی بهبود می یابد.

انجام تزریق پلاکت PRP

استفاده از تزریق پی آر پی روشی مناسب جهت برطرف کردن جای زخم است در این روش از پلاسمای غنی شده با پلاکت استفاده کرده و جزو برنامه های مراقبت بعد از سزارین است.

انجام تزریق استروئیدی

این نوع روش برای جای زخم‌های شدید است و استروئیدها به کاهش التهاب، اندازه و رنگ جای زخم‌ها کمک می‌کنند.

با استفاده از تزریق استروئید التهاب جای بخیه زایمان سزارین از بین رفته و جای آن محو می گردد.

می‌توان در طول سزارین از استروئیدها برای کاهش مشکلات بعدی استفاده کرد و می‌توانید از پزشک خود بخواهید که بلافاصله پس از سزارین به شما استروئید تزریق کند.

انجام این تزریق دیگر علائم زخم و بخیه چون قرمزی و خارش را هم رفع می کند.

استفاده از رادیوفرکوئنسی فرکشنال یا RF

یکی از جدیدترین راه‌ های برطرف کردن جای زخم سزارین استفاده از رادیوفرکوئنسی فرکشنال است‌.

در این روش، کلاژن زیر پوست تحریک می‌شود و این تحریک باعث تولید کلاژن جدید و ترمیم سلول‌های پوست می‌شود و باعث می‌شود جای زخم‌ها زیر کلاژن و پوست جدید بروند.

این دستگاه با استفاده از فرکانس رادیویی ایمن موجب القای کلاژن سازی شده و جریان لنفاوی زیر پوست را تحریک می نماید.

استفاده از روکش سیلیکونی و ژل

با استفاده از روکش سیلیکونی و ژل می توان موجب بهبودی در جای زخم سزارین شد.

نتیجه آن طولانی مدت قابل مشاهده است و حداقل باید یک ماه از مصرف آن گذشته باشد تا نتیجه را مشاهده نمود.

استفاده از پلاسماتراپی

در این روش با استفاده از دستگاه پلاسما پن و تاباندن پلاسما بر روی ناحیه دارای جای زخم باعث تحریک کلاژن سازی شده و میزان گردش خون را بالا می برند و جای زخم را برطرف می نمایند.

استفاده از پلاسماتراپی باعث از بین رفتن باکتری ها شده و روند درمان زخم را بهبود می بخشد.

انجام پلاسما تراپی روشی غیر تهاجمی، بدون درد، بدون دوران نقاهت و مقرون به صرفه است.

انجام کربوکسی تراپی

روش کربوکسی تراپی جزو درمان هایی است که با استفاده از گاز دی اکسید کربن و تزریق آن زیر پوست انجام می گیرد.

با استفاده از این گاز میزان جریان خون افزایش یافته و کلاژن سازی تحریک می‌ شود و بافت زخم بهبود می یابد.

این روش رنگ و ضخامت بافت زخم را از بین برده و موجب صاف و نرم شدن آن می شود.

انجام ماساژ در ناحیه زخم

انجام ماساژ به صورت مرتب در ناحیه زخم سزارین و استفاده از روغن هایی چون روغن زیتون، نارگیل یا ویتامین E باعث کم شدن سفتی و برجستگی ایجاد شده در ناحیه زخم می‌ شود.

ماساژ موجب بهبود گردش خون شده و به ترمیم شدن بافت ها کمک می کند.

استفاده از دی بی دی یا دستگاه درمیکال

استفاده از دستگاه تقویت کننده درمیکال جزو راهکار های موثر جهت رفع جای بخیه زایمان سزارین است.

در این روش از میکرو سوزن و جریان الکتریکی استفاده کرده و موجب تحریک شدن کلاژن سازی و بهتر شدن بافت زخم های ایجاد شده می گردد و برجستگی ها و ضخامت های موجود را رفع می کند.

دلایل ایجاد گوشت اضافه در ناحیه بخیه

کلوئید یا گوشت اضافه در محل بخیه های انجام شده به عوامل متعددی بستگی دارد، این عوامل عبارتند از:

• داشتن سابقه خانوادگی و ژنتیک
• نوع پوست
• محل بخیه های ایجاد شده
• عفونت در محل بخیه
• کشش زیاد ازحد در ناحیه بخیه
• نوع بخیه انجام شده و چگونگی انجام آن
• انجام ندادن مراقبت های صحیح بعد از عمل
• تغییرات هورمونی در دوران بارداری و بعد از زایمان

عوارض جای زخم سزارین

کاملاً واضح است که همه جراحی‌های پزشکی، جراحی‌های زیبایی مانند لابیاپلاستی و غیره نیز عوارض خفیف یا شدیدی دارند که پس از مدتی بهبود می‌یابند و نمی‌توان گفت جراحی هیچ عارضه‌ای ندارد.

ابتدا باید ذکر کرد که تقریباً ۹۹٪ جای زخم‌ها و بخیه‌های سزارین به طور خودکار بهبود می‌یابند و در نتیجه بافت‌های شکم به صحیح‌ترین شکل ممکن به هم متصل می‌شوند.

برش‌های عمودی در سزارین ممکن است برای بارداری و زایمان‌های بعدی کمی دردسرساز باشد.

بخیه‌ها باید به درستی بافت‌های شکم را به هم متصل کنند، زیرا پاره شدن بخیه‌های زایمان ممکن است باعث خونریزی شود که برای فرد ناخوشایند است.

درد در محل بخیه‌ها تقریباً توسط ۹۹٪ افراد تجربه می‌شود.

مشکل این است که اگر فردی دچار جفت سرراهی شود و جفت در آن سوی دهانه رحم قرار گرفته و رشد کند، ممکن است زن در محل بخیه‌های قبلی دچار مشکلاتی مانند خونریزی شود.